Αφορμή για το συγκεκριμένο εργαστήριο, αποτέλεσε η ανάγνωση της ιστορίας: “Η νεράιδα Σταμνώ και ο Γιαννάκης” (γραμμένη από τη συνάδελφο Μαρία Μικέδη). Μέσα από το παραμύθι μας δόθηκε η ευκαιρία να εντοπίσουμε στο χάρτη το συγκεκριμένο χωριό (τα Αρμόλια) και να συζητήσουμε για τη λίμνη που υπάρχει εκεί. Κανονίσαμε την ημέρα που θα το επισκεπτόμαστε, μετά από συνεννόηση με τον Πάρεδρο του χωριού κ. Σαραντάκη και τον Αγγειοπλάστη κ. Σφηκάκη.
Η ημέρα αυτή έφθασε και η χαρά μας ήταν απερίγραπτη. Ξεκινήσαμε! Μπήκαμε στο λεωφορείο που μας περίμενε στην πλατεία…
Μόλις φθάσαμε εκεί, επισκεφθήκαμε το εργαστήρι αγγειοπλαστικής, όπου ο κ. Σφηκάκης, με τη δεξιοτεχνία που τον διακρίνει, έφτιαξε πήλινες κατασκευές (κουμπαρά και στάμνα), δείχνοντας τους μικρούς μας φίλους, την πρώτη ύλη και την τεχνική κατασκευής τους.
Στη συνέχεια παρατηρήσαμε τα είδη που υπήρχαν στο κατάστημα και συζητήσαμε για τη χρήση πολλών απ’ αυτών, που είχαν οι άνθρωποι παλαιότερα.
Φεύγοντας από αυτό, με ξεναγό τον κ. Σαραντάκη, κατευθυνθήκαμε προς τη λίμνη απολαμβάνοντας τη φύση γύρω μας. Μας ενημέρωσε ότι αυτή αποτελεί τόπο προστασίας της λιβελούλας, μας εξήγησε ποια άλλα πουλιά περνάνε από εκεί και τι άλλα πλάσματα ζουν εκεί. Επίσης μας έδειξε ψηλά στην κορυφή του βουνού το πολύ αρχαίο Κάστρο των Απολίχνων.
Συνεχίσαμε την πορεία μας μέσα στο χωριό, παίζοντας παιχνίδι κρυμμένου θησαυρού. Έτσι γνωρίσαμε πολλά χαρακτηριστικά του με παιγνιώδη τρόπο.
Τελικός μας προορισμός ήταν το σπίτι του Γιαννάκη. Το βρήκαμε εύκολα και η έκπληξη μας ήταν μεγάλη, όταν μας κέρασε χιώτικο λουκουμάκι.
Προχωρήσαμε λίγο ακόμα και φθάσαμε στην πλατεία. Στην αίθουσα της εκκλησίας παρατηρήσαμε πολύ παλιά οικόσημα που σώζονται μέχρι σήμερα. Εκεί φάγαμε το πρωϊνό μας και ετοιμαστήκαμε για την επιστροφή.
Την άλλη μέρα ζωγραφίσαμε τις εντυπώσεις μας από την επίσκεψη…
…και παίξαμε παιχνίδι ερωτήσεων σχετικών με αυτά που είδαμε. Νικήτρια η ομάδα που έδωσε τις περισσότερες απαντήσεις.
Τα πήλινα αποτέλεσαν αντικείμενο συζήτησης με τα παιδιά και τις επόμενες ημέρες. Παρατηρήσαμε μια στάμνα και συζητήσαμε όχι μόνο για τη χρήση της, αλλά πώς την γέμιζαν, πώς τη μετέφεραν προς το σπίτι, πώς εξοικονομούσαν νερό και τόσα άλλα.
Σκεφθήκαμε λοιπόν να τη γεμίσουμε κι εμείς. Βρήκαμε την εύκολη λύση. Τη βρύση. Προς μεγάλη μας έκπληξη όμως η στάμνα δε χωρούσε κάτω απ’ αυτήν. Ένα παιδί σκέφθηκε να τη γείρουμε. Έτρεχε έξω το νερό…
Πήγαμε και στις άλλες εσωτερικές βρύσες. Το ίδιο πρόβλημα…
“Κυρία να πάμε στην αυλή”, είπαν τα παιδιά. Ξεκινήσαμε…Επιτέλους! Τη γεμίσαμε!
Τη σηκώσαμε δύο δύο και νοιώσαμε πόσο βαριά ήταν.
Έπρεπε τώρα να βρούμε κάτι να τη σκεπάσουμε για ευνόητους λόγους. Ακούσαμε ότι παλιά τοποθετούσαν στο στόμιο μια κουκουνάρα. Αμέσως τρέξαμε στην κουκουναριά του σχολείου μας. Ψάχνοντας βρήκαμε πολλές σε διάφορα μεγέθη. Δοκιμάσαμε να δούμε ποια ταιριάζει. Τα καταφέραμε!!!
Τέλος θέλαμε να δούμε πόσο νερό χωρούσε μέσα. Κάναμε το πείραμα με μια μικρότερη στάμνα. Την αδειάσαμε σε ποτήρια και γεμίσαμε 16 ποτήρια νερού. Τόσα πολλά;;;;
Το θέμα άρεσε πάρα πολύ στα παιδιά και γι’ αυτό θα το συνεχίσουμε και με άλλες δραστηριότητες.